Wie ben ik en waar ben ik mee bezig?

Van kinds af aan voelde ik het al: mijn hoofd zat vol beelden. Overal waar ik keek, zag ik verhalen. Alsof het leven zelf een film was en wij er allemaal deel van uitmaakten. Die drang om mijn blik vast te leggen heeft me nooit meer losgelaten.

Toen ik opgroeide, kreeg mijn fascinatie voor fotografie en film steeds meer vorm. Op de kunstacademie, waar ik zes jaar les volgde, kreeg ik de ruimte om te zoeken, te proberen en vooral: om mijn eigen weg te gaan. De opdrachten waren geen grenzen, maar startpunten om mijn eigen visie te ontwikkelen.

Na vijf jaar ASO-onderwijs voelde ik het kriebelen: ik wilde die passie verder volgen. Ik maakte de sprong naar de richting fotografie aan VISO Mariakerke. Daarna zette ik mijn pad verder aan Narafi, aangetrokken door de technische kant van het vak die me nog meer mogelijkheden bood.

Wat mij drijft in fotografie? Het creëren van werelden die iets vertellen. Ik hou ervan mensen te zien als personages: teruggebracht tot hun puurste vorm, maar toch complex en gelaagd. Hun aura vangen, dat is voor mij pure magie. Ook bij concertfotografie, waar artiesten uitgroeien tot moderne superhelden, zoek ik datzelfde gevoel.

Beelden maken stopt voor mij niet bij het fotograferen alleen. In de nabewerking speel ik graag verder: soms maak ik het zo surrealistisch als ik wil. Ik hou ervan los te breken uit vaste stijlen, elke situatie vraagt om een andere aanpak. Dat houdt me scherp en daagt me uit om te blijven vernieuwen.

Hoewel mijn hart klopt voor filmische beelden, laat ik me net zo graag verrassen door kleine projecten over onbekende onderwerpen. Dan duik ik in het onbekende, ga op onderzoek uit en probeer mijn persoonlijke blik te tonen, in de hoop anderen mee te nemen in dat avontuur.

Voor mijn eindwerk liet ik me leiden door die nieuwsgierigheid.Ik koos ervoor om mensen te fotograferen die voor de eerste keer in hun leven zijn gaan stemmen. Ik vroeg hen naar hun politieke voorkeur, fotografeerde hen met een Hasselblad in volle lengte en liet hen vrij in hun houding en pose. Vervolgens worden de foto's geëxposeerd, en ligt het aan de kijker om te raden voor wie de persoon heeft gestemd.

Mijn project past binnen het overkoepelende thema (In)Balans. Ik geloof dat balans niet alleen fysiek of emotioneel gezocht wordt, maar ook in de manier waarop we anderen beoordelen. In onze samenleving hangen vooroordelen vaak als een schaduw over groepen stemmers. We vergeten te kijken naar het individu.

Stemgedrag blijft een taboe, iets waarover mensen liever zwijgen, soms zelfs ten koste van relaties of vriendschappen. Met mijn experiment wil ik de kracht van die vooroordelen blootleggen: hoe diep ze verankerd zitten, vaak zonder dat we het beseffen. Kan iemand écht zien op wie iemand stemt? Of onthult hun oordeel vooral iets over zichzelf?